Recenzja Dante's Inferno

Wokół premiery Dante’s Inferno powstało strasznie dużo medialnego szumu. I w sumie nie ma się co dziwić, bo pomijając kontrowersyjną kampanię reklamową, historia przedstawiona w grze nie podejmuje raczej łatwych i przyjemnych tematów. Wędrówka po dziewięciu piekielnych kręgach, oparta luźno na wydarzeniach z pierwszej księgi Boskiej Komedii Dantego, to mroczna opowieść pełna cierpienia i bryzgającej krwi, w której główny bohater zostaje zmuszony do zmierzenia się z własnymi wspomnieniami, rozprawiając się po drodze z całą masą zdeformowanych maszkar. Całość osadzona została w bardzo popularnym gatunku hack n’ slash, a twórcy nie bali się zastosowania bezpośrednich nawiązań do równie brutalnego God of War.

Pomimo, że tytuł ten garściami czerpie ze średniowiecznego poematu, pewne fakty zostały potraktowane tu z przymrużeniem oka. Mam na myśli chociażby postać głównego bohatera, którym w Boskiej Komedii był sam jej autor, Dante Alighieri, występujący tam także w roli narratora. W grze z kolei przedstawiono go w charakterze rycerza biorącego udział w krucjatach, w trakcie których – delikatnie mówiąc – nie zawsze postępował zgodnie z rycerskim kodeksem. I to właśnie z grzechami popełnionymi w trakcie tamtych wypraw - przedstawionymi tu pod postacią pięknych, rysunkowych retrospekcji, a także w formie przerywników 3D  - przyjdzie nam się zmierzyć w trakcie rozgrywki. Wszystko po to, by oczyścić się z grzechu i ocalić duszę ukochanej Beatrycze, która po śmierci została przez Lucyfera porwana do piekła.

I choć trudno jest mi sobie wyobrazić by Dantego biegającego z wielką kosą traktować dalej jako poetę, to jednak od strony fabularnej postać głównego bohatera Dante’s Inferno i tak wypada w mej ocenie trochę płasko. Kolo biega po piekle, lamentując cały czas po stracie Beatrycze, a jeśli np. porównać go do takiego Kratosa - ginie niemal w przedbiegach. Brakuje mu nieposkromionej złości i tej swoistej potęgi, która charakteryzowała bohatera serii God of War. Żebyśmy się tylko dobrze zrozumieli –mam na myśli tu jedynie model postaci jako takiej, bowiem po przejściu do dania głównego, a więc krwawych potyczek, nagle okazuje się, że nasz bohater ma do zaoferowania całkiem sporo konkretnych argumentów.

Głównym orężem Dantego jest długa kosa, którą można zadawać zarówno lekkie, jak i te mocniejsze ataki, łączone naprzemiennie w mocarne comba. Czuć wyraźnie potężną moc wyprowadzanych ciosów, a Dante w swym morderczym tańcu „kasuje” często po kilku, a czasem nawet kilkunastu przeciwników na raz. Ponadto, do walki na odległość służą tutaj specjalne krzyże Beatrycze, które mimo, iż nie pozbawiają przeciwników dużej ilości życia, to jednak w niektórych sytuacjach okazują się być niezastąpione.

Paletę możliwości eksterminacji piekielnych istot dopełnia typowy dla gatunku system magii, który polega tu na odpalaniu konkretnych czarów przy pomocy prostej kombinacji dwóch przycisków. Gra nie poraża może bogactwem kombinacji i technik w takim stopniu, jak chociażby recenzowana ostatnio Bayonetta, ale zaimplementowane tu ciosy i rozmaite ataki w zupełności wystarczą, by spokojnie czerpać radość z rozgrywki. W przerwach między daniem głównym, czyli efektownymi walkami, czeka nas także trochę logicznego główkowania oraz garść elementów zręcznościowych, które bywają przyjemną odskocznią od ciągłego siekania naszych ofiar. 

W grze umieszczono też możliwość pozyskiwania nowych umiejętności, która powiązana jest ściśle z dokonywanymi przez nas wyborami. W trakcie wędrówki napotkamy na dobrze znanych, np. z Biblii, grzeszników i tylko od nas zależeć będzie czy za nikczemne czyny spotka ich surowa kara, czy też ich dusza zostanie wybawiona od wiecznego potępienia. Jak postąpiłbyś w przypadku Poncjusza Piłata? Dante’s Inferno stawia przed grającym między innymi taki wybór.  W zależności od tego co postanowimy, odblokowywane będą ciosy z odpowiedniej kategorii – świętych lub nie-świętych – za które zapłacimy zbieranymi podczas gry „zagubionymi duszami”. Dokonywanie powyższego wyboru dotyczy nie tylko słynnych grzeszników umieszczonych w odpowiednich miejscach na planszy, ale także praktycznie każdego z większych szeregowych demonów. System wyboru ścieżki, którą zdecydujemy się podążać został tu fajnie rozwiązany, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że konkretne wybory niosą ze sobą konkretne ich następstwa w postaci upgrade’ów z danej kategorii.

Każdy z dziewięciu kręgów piekła został opatrzony indywidualną tematyką, co swe odzwierciedlenie znajduje w projektach otoczenia i wyglądzie przeciwników. Dante’s Inferno rozprawia się z takimi ludzkimi słabościami, jak pożądanie, chciwość, obżarstwo, oszustwo, przemoc, nienawiść i tym podobne. Konający w rozpuszczonym złocie nieszczęśnicy wyraźnie dają do zrozumienia, iż właśnie weszliśmy w rejony Chciwości. Na atakujące nasze uszy dźwięki erotycznych rozkoszy natchniemy się z kolei eksplorując krąg Pożądania. Lokacje zaprojektowane zostały wzorowo – budzą lęk i odrazę, a więc doskonale spełniają swe zadanie. Świetnie wyglądają też ściany, po których możemy się poruszać, a które przedstawione zostały tu w formie makabrycznej zbitki potępieńców, którzy swym maniakalnym zawodzeniem sprawiają, że jak najszybciej chcesz znaleźć się w innym miejscu.

Walki z bossami, zwłaszcza w swej końcowej fazie, przypominają bardzo te znane z God of War. Pokonanie wielkich bydlaków wiąże się przeważnie z odnalezieniem konkretnego nań sposobu, do czego niejednokrotnie przyjdzie nam wykorzystać elementy otoczenia . I tak, w walce z olbrzymią i obleśną Kleopatrą, z której sutków wydobywają się małe dzieci z ostrzami zamiast rąk (!), przyjdzie nam pokombinować z odpowiednim ustawieniem umieszczonych na planszy miotaczy płomieni. Oczywiście, to tylko jeden z przykładów, ale nie powinniście mieć problemów z rozszyfrowaniem zamierzeń twórców, którzy poprzez odpowiednie najazdy kamery starają się zwrócić naszą uwagę na istotne dla danej walki szczegóły.

Każda potyczka z co większymi adoratorami kończy się efektowną sekwencją z wykorzystaniem Quick Time Events, po której nasz przeciwnik zostaje w brutalny i finezyjny sposób sprowadzony do parteru. Patent ten został niemal żywcem przeniesiony tutaj prosto z przygód bezwzględnego Kratosa, o czym delikatnie napomknąłem już na początku poprzedniego akapitu. Całość prezentuje się jednak równie efektownie, więc osobiście nie mam nic przeciwko takim zapożyczeniom. Odpowiednie naciskanie wyświetlanych na ekranie przycisków przydaje się jednak nie tylko podczas walk. Dante’s Inferno niemal na każdym kroku korzysta z tego pomysłu, chociażby w trakcie takich czynności, jak otwieranie zamkniętych drzwi, czy uzupełnianie pasków energii i magii przy specjalnie przeznaczonych do tego fontannach.

Omawiany tu tytuł wśród wielu graczy budzi mieszane uczucia, ale moim zdaniem zakrawa to trochę na niepotrzebne czepialstwo. Dante’s Inferno to gra bardzo solidna, na każdym kroku dostarczająca odpowiedniej porcji rozrywki na wysokim poziomie. Nawiązania do konkurencji, chociaż całkiem liczne, nie powinny przeszkadzać, bo przecież jak kopiować, to tylko od najlepszych. Zainteresowani tematem w pierwszej kolejności powinni poczuć się posiadacze Xboksa 360 – na konsoli Microsoftu nie ma bowiem w tej chwili żadnej chwili sensownej alternatywy dla brutalnych przygód Dantego. Wszystkim innym równie gorąco polecam, bo kto wie, kiedy znowu pojawi się na konsolach możliwość odbycia tak spektakularnej, piekielnej wędrówki. 

Obejrzyj całą galerię!

Dante’s Inferno:

OCENA: 8

Plusy:
+ mroczny klimat
+ design lokacji i przeciwników
+ dynamika rozgrywki

Minusy:
- bezpłciowy główny bohater