The Moment of Silence

Mówią, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła... Jak się później okazało, szybko miałem się przekonać, że w starych przysłowiach jest wiele życiowej prawdy. Co mnie podkusiło, by zaglądać przez wizjer?! Po cholerę wpakowałem się w te kłopoty?! Przez ciekawość?! A może...

Kiedy usłyszałem hałasy na korytarzu spojrzałem przez wizjer. Nie wierzyłem własnym oczom! Oto grupa SWAT z bronią w pogotowiu właśnie forsowała drzwi od mojego sąsiada. Po chwili wywlekli jego samego na korytarz i ruszyli w stronę windy. Na nic zdały się płacze żony i syna...

I znów ciekawość zwyciężyła… Wyjrzałem ostrożnie na korytarz.

29 września 2044

Podszedłem do leżącego przy drzwiach nieobecnego już sąsiada pluszowego misia i podniosłem go. Oddam właścicielowi... Spojrzałem na plakietkę z nazwiskiem przy drzwiach. Oswald... Sąsiad do żony mówił chyba Debbie... Wszedłem przez zniszczone drzwi, ale na moje nawoływania nikt nie odpowiadał...

Wróciłem do swojego pokoju. Może spróbuję najpierw ustalić numer telefonu do sąsiada i zadzwonię tam, by spytać, czy wszystko w porządku? Podszedłem do szafki przy łóżku, wyjąłem komunikator, odszukałem Info-Center, wcisnąłem zieloną słuchawkę i połączyłem się z centralą. Poprosiłem o numer do rodziny Oswald na Tillary Street 352.

Teraz pora skontaktować się z panią Oswald. Kiedy ujrzałem ją na ekranie komunikatora zapytałem, czy nie potrzebuje pomocy. Poprosiła, bym raczej jej nie przeszkadzał. Dopiero, kiedy wspomniałem o pluszowym misiu jej syna, pozwoliła mi przyjść do ich mieszkania.

Udałem się tam i zapukałem do drzwi. Wręczyłem pani Oswald misia i zapytałem o to całe zdarzenie. Nie miała pojęcia co było przyczyną aresztowania męża. Może to błąd Policji? Ale skoro oni nic nie wiedzą? Poprosiłem, by pozwoliła mi dowiedzieć się szczegółów. Z oporami, ale zgodziła się...

Wróciłem do siebie. Rozejrzałem się po pokoju. Otworzyłem lewe drzwi szafy, ale jakoś nie miałem ochoty na zmianę stroju. Podszedłem do półek przy łóżku. Nic ciekawego... Z górnej szuflady biurka wyjąłem jedną z moich wizytówek. Kto wie do czego może się przydać...

Podszedłem do komputera i odebrałem wiadomość od Christine, mojej wirtualnej przyjaciółki. Opowiedziałem jej o zdarzeniu, ale jakoś na dłuższą pogawędkę nie miałem ochoty. Wyjrzałem przez okno. Jak tu cicho...

Chyba czas spróbować dowiedzieć się czegoś od gliniarzy. Wyjąłem komunikator i poprzez Info-Center uzyskałem numer na Policję. Połączyłem się z NYPD i poprosiłem o informację. Nie mieli żadnej akcji w zachodnim Brooklynie?! To naprawdę dziwne... Kto więc zabrał Grahama Oswalda?

Zadzwoniłem do Debbie i opowiedziałem jej o rozmowie z policjantem. Obiecałem, że rano pogadam z Bobem z kiosku. Może on coś słyszał? Druga w nocy... Czas już położyć się spać, wystarczy wrażeń jak na jeden dzień...